Luisteren, kun jij dat?


“Jij bent de enige hulpverlener die echt naar me heeft geluisterd”.

Deze zin werd tegen mij gezegd door een jongere waarmee ik in een afrondend gesprek zat. Hoewel het al een aantal jaren geleden is, raken deze woorden me nog steeds…

Luisteren naar de ander. Als ik om me heen kijk valt dat niet mee en jawel, ik betrap mezelf er soms ook op, ik luister ook niet altijd. Dan ben ik bezig met andere dingen, of, nog veel erger….. ik denk te weten wat de ander wil zeggen. Ik betrap mezelf er dan op dat ik dan al aan het invullen ben wat de ander bedoelt of heb al een oplossing of advies klaar..

Waarom de bovenstaande zin me zo raakt?
Omdat ik voel dat ik ertoe doe als er naar me geluisterd wordt. Omdat iemand me probeert te begrijpen, ik me gehoord voel en gezien… Dat het fijn is als de ander de onuitgesproken woorden oppikt. Mij vragen stelt die er voor zorgen dat de chaos in mijn hoofd langzaam oplost en weer helder wordt.

Gelukkig weet ik wél wat mijn valkuilen zijn en wat goed kunnen luisteren inhoud!

2 gedachten over “Luisteren, kun jij dat?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.