Gevoel

En daar sta ik dan. Op het station.
Mijn (puber)dochter gaat een weekend uit logeren en ik heb haar zojuist uitgezwaaid.
Ik voel de tranen branden en er zit een brok in mijn keel…

Hoewel ik echt wel trots ben op haar dat zij deze stap alleen durft te zetten, voel ik ook een golf van verdriet. Dit is dus loslaten…

Dit is nu één van de duizenden momenten als moeder zijnde, dat je het moeilijk hebt.

Ik houd mezelf voor ogen; we voeden onze dochter op richting zelfstandigheid. Daarin mag ze haar eigen keuzes en fouten maken.
En wij als ouders zijn haar vangnet….. met een lach, een traan en een heel groot hart gevuld met liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.